herkesin tuttugu da kendine..
bana gelen Ramazan:
biri ellerimde (ensesinden boynunu desteklerken elimle), ağrıdan kıvranarak (ne yaptıysak geçiremedik ağrısını, sonunda geçti tamamen), diğeri nöbetimde ölen 20 yaşlarında iki er hastam.. kanserden.. hatta birinin yanında, serumuyla uğraşırken elime iğne battığı için aniden 'ananı s.iyim' deyiverdim de gözleri kocaman kocaman olmuştu, 'abla sen de bayağı hızlıymışsın' demişti.. çok gülmüştük, söz verdirtttim kimseye söylemeyeceğine.. ikisine de iyi baktım.. daha bir kaç aylık hemşireydim o zamanlar üstelik..
sonra turuncu minicik bir yavru kediye araba çarptı kliniğin önünde, aldık arka bahçeye, yaşamaz demişlerdi, iyileştirdim onu, sonra adana ya gönderdim, müstakil evi olan biriyle, adı Ramazan dı kedimizin.. boynumda kıvrılıp uyumuş, ben nöbetten çıkmış sızmışım kıyafetlerimle, fotoğrafımız var.. o zamanlar severdim ramazan ayını, gece nöbetlerinde adam gibi yemek bulma şansım olduğu için..
biri dedi ki, yediğim haltlar için oruç tutuyorum.. haddim değil yargılamam..
ama benim de bir bildiğim var, ben tutmam..
ve ramazan ayından artık haz etmiyorum.. biri yemez, biri içmez, diğeri gelmez.. iş yerinde bir şey yiyip içemezsin.. tutan arkadaşlarımla bir ay boyunca plan yapamadığım gibi üstelik bir de benim gibi kan şekeri düşünce zıvanadan çıkan insanlar hırs hırs dolaşıyor sokaklarda.. benim hayatımı zindana çevireceksen sen minare tut.. yazının başında dediğim gibi..
